Mijn sentimentele reizen

Mijn verzameling 'Een sentimentele reis door Frankrijk en Italië' van Laurence Sterne.

- 1779. Nederlands. Verkocht als laatste deel van 'Tristram Shandy'.
- 1800. Engels. + letters to Eliza
- Datum onbekend. Vermoedelijk rond 1900. Engels.
- 1938. Engels. Penguin Illustrates classics. met houtsnedes van Gwen Raverat
- 1936. Engels. Met ingebonden etsen van Denis Tegetmeier. In casette.
- 2005. Nederlands. Salamander klassiek
- 1991. Nederlands. Grote Bellettrie serie.
- 2012. Nederlands. Speciale editie bij Volkrant in reeks Verboden boeken

Boekentips Metro

Onlangs belde een vriendelijke mevrouw van Iedereen leest met de vraag om drie vakantieboeken te tippen. Over boeken praten is toevallig één van mijn favoriete dingen. Uit de Metro van dinsdag 230716.

Poëziebus verslag dag 1

 Dit issie dan. De poesjesbus waarmee ik een hele week door de lage landen tour.

Naar publiek kon ik weer fluiten.

 Lekker eten in Capslock (Capelle aan de Ijssel) waar we ook een zeer toepasselijk voorgerecht kregen.

Irene Siekman trapt de avond af. Na haar volgen nog 30 dichters.

 30 dichters op één avond? gelukkig zijn er oordopjes!

Als oordopjes niet helpen is er gelukkig ook een de instructiefiche over hoe mensen te reanimeren na een overdosis poëzie!

Alle andere avonturen die later op de avond plaatsvonden, zowel in de kroegen alsop een cruiseship zijn helaas niet voor deze blog geschikt. Mijn excuses.

Brief van een organisator

Onderstaande brief schreef ik naar René van Densen naar aanleiding van zijn eerder verschenen brieven aan een organisator. Deze kan je hier lezen op zijn site. (brief 1, brief 2, brief 3, brief 4, brief 5, brief 6)


Beste René,

Bedankt voor je fijn optreden op De Sprekende Ezels Turnhout gisteren. Of bedankt dat je een goede stand-in stuurde. Hij heeft zijn best gedaan. Het was eng om te zien hoe goed hij jou kon imiteren. Eerst twijfelde ik nog even of jij het nu zelf was of je stand-in, maar je optreden was heel goed dus moest het je stand-in wel zijn.

Echter lieve vriend René, wil ik wel wat melden over je stand-in, niet omdat ik een vieze klikspaan ben, maar omdat ik als vriend vind dat het belangrijk is eerlijk tegen je te zijn. Hier gaatie dan: zoals afgesproken mocht je stand-in op mijn zetel blijven slapen. Dat deed hij ook met overtuiging. Tot tweemaal toe moest ik hem wakker maken. Toen ik hem tweemaal wakker kreeg bleek dat er een grote plas vocht op mijn vloer lag onder de zetel. Is dit iets dat de stand-in in opdracht van jou moest doen of was dit improvisatie van je stand-in? De keukenrol (ver)vulde zijn rol (zonder stand-in).

Verder wil ik je ook even attent maken van de slechte commerciële skills van je stand-in. Hij had een hele rugzak vol fijne boekjes vol schrijffoutjes bij, maar hij vertikte het hiervoor reclame te maken. Tijdens zijn optreden, maakte hij geen enkele keer melding van deze koopwaar. Aangezien zijn rugzak vol boekjes ook nog eens in eerder vermelde plas stond, werden deze boekjes ook nog eens vochtig. Met een beetje commercieel talent hadden de boekjes tegen dan al lang uitverkocht geweest en hadden ze bijgevolg niet nat/zat kunnen worden.

Uit medelij kocht ik toch maar een boekje van jou (vergeet het geld niet aan je stand-in te vragen). 'Prozacstad' is de titel van je boekje. Het ziet er goed uit. Verhaaltjes over Tilburg. Op de eerste foto staat meteen een tilbrug. Ik snap de woordspeling. Mijn liefste nief lief opende daarstraks je boekje op pagina elf. (Ik zei: je bent zelf een elf). En het eerste wat ze zei was: 'Wat is de verleden tijd van wijken?'. Sommige mensen begrijpen niet veel van literatuur. Ze studeert nochtans iets met schrijven. Gelukkig weet ik beter. Het zijn parels voor de zwijnen René, dat weet jij en ik. De platgedrukte kralen/parels op de cover illustreren dat. Ik zie zo'n dingen René.

Hopelijk tot snel René. Dan liefst de echte. De droge (en dan heb ik het over je humor).

Houdoe.

Wim (schuilnaam)

Speciale boeken 4: Onderlangs

Er zijn van die boeken die ik zelf had willen schrijven/bedenken. Bijvoorbeeld de ‘Net niet verschenen boeken’ van Gummbah,  ‘The Kasper Strommanillustrated design encyclopaedia’, ‘Autoportrait’ van Martin Parr en het nog te verschijnen ‘Miss Superior’ (werktitel) van Rick Hekman. Het boek dat ik vandaag voorstel had ik wel kunnen bedenken, maar ik had het zowiezo nooit gemaakt. En als ik het dan toch gemaakt zou hebben, dan had ik het nooit zo goed gedaan.

De Tilburger Paul Bogaers heeft een 15 jaar van zijn leven gespendeerd aan het ‘schrijven’ van de roman ‘Onderlangs’ door enkel zinnen te gebruiken uit pulp-boekjes. Deze zinnen heeft hij uitgeknipt en onder elkaar geplakt tot een heuse roman van 400 pagina’s.

Toen Chantal Rens me dit boek toonde bekeek ik het vol verwondering en natuurlijk kocht ik een exemplaar, maar ergens dacht ik: ‘dit gaat een flauw dadaïstisch samenraapsel van grappige zinnen zijn zonder dat er een echt verhaal in zit’.  

Paul Bogaers bewijst het tegendeel. ‘Onderlangs’ is een vlot te lezen roman met de nodige absurde wendingen en grappige constructies, maar het wordt geen seconde vervelend. Ook de lay-out, met verschillende lettertypes, stoort niet. Verder zit het vol met kromme metaforen en vergelijkingen die je alleen in pulpboekjes kan vinden zoals: ‘De stem aaide mij als een natte dweil in het gezicht.’

‘Onderlangs’ is een boek dat je in huis moet hebben. Het is een ode aan doorzettingsvermogen en het serieus nemen van domme ideeën met de nodige knipogen.

Meer info vind je op de site van de schrijver. Het boek kopen kan dan weer hier.

Last van aanslag in de douche

Bib Turnhout

In de Turnhoutse Bib liggen vanaf nu ook enkele bundels van Uitgeverij de Onderste Plank. Twee waarvan ik de redactie deed. 'Het leven van Patrick' en 'Dit is Balen'. Ik vind vooral het stickertje van 'humor' op 'Dit is Balen' een geweldig detail. Je vindt ze in de sexy sectie 'Turnhouts Goud'.

Zelda

 

Wilt gij mijn Zelda zijn?
mijn onvoorspelbare spelbreekster
mijn zeldzame wispel
die fluisterend personages baart
krampachtig en weemoedig
Wilt gij mijn Zelda zijn?
dan zal ik uw tweede leven zijn

Turnhoutse olifantenpaadjes



Enkele maanden geleden leerde ik via een lezing bij SPK 'Olifantenpaadjes' kennen. Olifantenpaadjes zijn paadjes die ontstaan zijn doordat mensen graag een binnenweg nemen. Steeds zorgen Olifantenpaadjes voor een winst in afstand. Iedereen kent deze paadjes maar het wordt poëtisch als je er ook over gaat nadenken. In Nederland schreef Jan-Dirk van der Burg er zijn een boek over en maakte hij een minidocumentaire die je kan zijn op zijn website.

 

Ik ging op zoek naar olifantenpaadjes in Turnhout en vond er 14. Veel van deze paadjes vinden we naast het kanaal en de ring en dat is geen toeval. Voor een olifantenpaadje heb je meestal een grasberm nodig en die vinden we amper in het centrum aangezien daar alles al verhard is, naast de ring heb je die nog wel.

Dit zijn de 14 olifantenpaadjes die ik vond. Wie kent er nog meer?

 

 (twee olifantenpaadjes tussen de Tichelarijstraat en het kanaal)

 (tussen Hertoginstraat en Theater Stap, je kan zelf kiezen of je naast of over het bergje gaat)

 (twee olifantenpaadjes aan de Oude Beersebaan en de ring)

 (twee olifantenpaadjes aan de tussen de ring en de Oud-strijderslaan)

 (Een bocht die je bijna niet met enige snelheid kan nemen vraagt om een olifantenpaadje. Aan de Lakenweversstraat.)

 (Dit was vroeger een kriskras van olifantenpaadjes. Nu het heraangelegd is blijft nog een klein stukje over. Trouwens niet iedereen maakt gebruik van olifantenpaadjes zoals je op deze foto kan zien. Aan de Ieperstraat & Parklaan)

 (Misschien wel het langste olifantenpaadje in Turnhout. Tussen de Parklaan en de Broekzijde.)

 (Tussen ring en Delhaize)

 (Twee olifantenpaadjes over de middenberm van de Noord-Brabantlaan.)

(Tussen de Hogestraat en de Noord-Brabantlaan vinden we een kriskras van olifantenpaadjes.)

Verslag optredens

Vorige weken trad ik drie keer op. De eerste keer op 18 mei op de voorronde van het Tilburgs dichttalent in Cul de Sac. Ik haalde redelijk makkelijk de finale die de week daarna plaats vond.

Maar vrijdags de 23ste mocht ik eerst nog optreden op de nacht van de Muze op mijn oude school (KdG in Antwerpen). Het was leuk om mijn oude leerkrachten nog eens op nieuw te zien. Ik deed er twee verschillende sessies van 15 minuten. Op het schoolbord achter mij schreef ik 'Ja, ik heb alles zelf geschreven'. Na mijn laatste sessie pikte ik nog een sessie mee van een meisje dat een stuk voordroeg van dichteres Eva Cox. Heel mooi.

Zondag 25 mei was het dan, naast de verkiezingen, de finale van Tilburgs dichttalent in De Nieuwe Vorst. Een eigenlijk was mijn doel daar reeds bereikt. Ik wou altijd eens optreden in De Nieuwe Vorst, dit komt omdat anderhalf jaar geleden het toneelstuk 'Doolhoofd', dat ik samen met Stijn Van de Wiel maakte, enkele keren in de Nieuwe Vorst speelde.

Het was een fijne namiddag, ik leerde fijne andere dichters (Lieke Van de Wiel en Daan Zeijen) kennen. En deed twee leuke optredens. Uiteindelijk was het Ferran Bach die de wedstrijd won en niet Daan Zeijen zoals ik had verwacht. Ik belandde in de top drie.

(Daan Zeijen, Lieke Van de Wiel, ikke, Ferran Bach)

Het Groene Boekje

Toen ik vandaag aan het fietsen was ontdekte ik toevallig het kantoor van de Nederlandse Taalunie. Achter deze deur in de Dierckxstraat in Turnhout werkt men dag en nacht aan de nieuwe spelling die in 2015 moet klaar zijn. Spannend!

'Hoe ik mijn verjaardag vierde'

De Optimist, een digitaal cultureel magazine, wordt deze week 5 jaar en ze vroegen aan me om 3 gedichten over 'verjaardag' te schrijven. Waarom ze mij vroegen is een compleet raadsel. Ze moeten wel heel optimistisch zijn als ze denken dat ik iets goed kan schrijven. Nuja, ik deed mijn best. Eén van de gedichten vind je hieronder, de andere vind je op hun site.

‘Hoe ik mijn verjaardag vierde’

Onder de laaghangende eikentakken
Vieren we op het picknickkleed verkleed
Jij als vrouwenpiraat snijdt verjaardagstaart
Ik ben een skelet en laat wijn ribben binnenslippen

Kaarslicht en plastiek bekers
snuffelende egels in dauwdruppels

Jij geeft me ‘Hoe ik mijn verjaardag vierde’ van Campert,
en later zijn bundel ‘Hoera Hoera’ cadeau
Stuntelig zoen ik jou en ben bijna gelukkig
bijna

(want ik nog liever had ik ‘Alle dagen feest’ gekregen)

Dat is Frappant

In Frappant, een handboek Nederlands voor het vierde middelbaar, staat een artikel over de Automaat. Leerlingen moeten eerst een filmpje over de Automaat bekijken of het artikel lezen, daarna verschillende gedichten lezen, waaronder één gedicht van mij, en tot slot vertellen welk gedicht ze in de Automaat willen horen. Het is heel leuk om met een gedicht tussen o.a. Komrij en Grunberg te staan.

Stationstraat 34

(foto: Joost Bataille)

Enkele dagen na nieuwjaar had ik in Turnhout een afspraak met een fotograaf. Hij is bezig met het maken van een fotoboek met portretten van stadsdichters en hij vroeg enkele weken daarvoor of ik mee wou werken aan zijn project. 'Het is me een eer' antwoordde ik. In Turnhout dronken we eerste koffie in Ranonkel en daarna liepen we terug naar het station waar hij mij fotografeerde. Het was een zeer aangename ontmoeting. De deal was dat ik vervolgens over de ontmoeting een gedicht zou schrijven en dat gedicht kun je hieronder lezen.

Als je meer wilt zien van de foto van Joost dan kan dat op zijn site.

Stationstraat 34

Er zijn huizen in deze stad
die ik elke dag passeer
maar die ik nog nooit heb gezien

en dan wilt hij mij voor deze
nooit geziene gevel fotograferen
voor ook hier de sloopgravenoorlog

begint, voor de nieuwbouwappartementen
hier als bunkers verrijzen, zo legt
de fotograaf niet enkel mij

maar in de marge, ook dit oude huis vast
deze stad, deze geschiedenis,
die net als de verf op de gevel

laagje voor laagje blootgeeft,
de bakstenen uit deze kleigrond
de voegen waar niemand zich ooit naar.

zo legt ook de stadsdichter
deze stad, vel per vel vast
in gedichten van zes verdiepingen

Artikel in Suiker

Vanaf vandaag te vinden in de Kempen: de nieuwe Suiker met een interview over het einde der tijden.

Lees hier alle stadsgedichten
Lees hier het artikel op Gazet van Turnhout

Interview

Onlangs werd ik geïnterviewd door iemand die voor school een 'kunstenaar' moest interviewen. De slotvraag van het interview was:
 
12) Heb je nog andere verborgen talenten waar mensen niet echt vanaf weten?

Waarop ik niets anders kon antwoorden dan: 'Ik kan heel goed een dinosaurus nadoen.'

 

De zoektocht naar het ideale gedicht 1

Laatst liepen Peer en ik langs het kasteeltje te praten over het ideale gedicht. Wat moet een goed gedicht doen? En hoe goed zijn onze eigen gedichten dan?

Om eerlijk te zijn hadden we het eerst over het werk van een collegadichteres die we beiden erg goed vinden maar net niet super. Ze schrijft mooie versjes die vooral op associaties en klanken samenhangen die ze dan ook nog eens goed voordraagt. Het enige dat we konden aanmerken over haar werk is dat het niet echt ontroert.

Als twee oude nostaligische zakken haalden we het gedicht 'Middagmaal' van Sarah Verheyen erbij, een gedicht dat alle hierbovenvermelde eigenschappen ook bevat maar ook nog eens weet te ontroeren en een heel verhaal vertelt aan de hand van één simpele scéne. Dit gedicht, trouwens geschreven toen ze 16 jaar was ofzo, is nog steeds een van mijn lievelingsgedichten.

Middagmaal

Uw handen blijven rusten

Op het houten tafelblad

Ge kijkt mij aan en staart naar buiten

Wendt uw blik en mompelt wat

Stilte. 

Liefde van mijn leven, zo heb ik u graag

Zo lendig en lam

Ge eet van uwen boterham

Overstelpt met problemen

Geven en nemen

Van vier vruchtenconfituur

Uw blik op de muur sinds het uur

Dat ge mijn liefde krijgt

En ge slikt en ge zwijgt

En ik lach.

Melkchocoladehagelslag

Het is natuurlijk die laatste zin de het compleet maakt, die kinderlijk naïeve slotzin die heel de droevige scene die leuke wendig geeft. Maar heel het gedicht is bijzonder, het ritme, de speelse rijm de simpele beschrijvingen.

Ik hou van deze simpelheid. Ik hoef geen zware metaforen die niemand begrijpt en waar studenten letteren later nog hele thesissen over kunnen lullen. Ik hou van simpele poëzie die weet te ontroeren.

In mijn eigen werk probeer ik dit ook vaak, zelden met een goed resultaat maar ik doe pogingen die vaak niet meer dan pogingen blijven. Er zijn enkele gedichten die lezenswaardig zijn volgens die criteria maar veel zijn het er niet. 'Oostenrijkse Lunchpaketten', 'Brillen' en 'Vijverlijven' zijn enkele van de weinige voorbeelden die mijzelf nog weten te ontroeren.

Nieuwe bundel: Haaikoe

Hoera, een mirakel! Uit het brein van Turnhouts vettige twee is een prachtige bundel ontsproten. Wouter 'Peer' van Peer en Wim Paeshuyse zijn aan de slag gegaan met de dichtvorm waar ze het minst van houden: de Haiku:

Beide schrijvers hebben 13 haikus geschreven en deze zijn nu gebundeld in een prachtig klein boekje/ bundeltje, geplooid stukje papier. Het boekje leest als een slinger met op elke kant een haiku of een 'Haaikoe'-illustratie van OOna Mäkelä.

Elke bundel is met de hand geknipt en geplooid en genummerd, hierdoor zijn het ware hebbedingetjes. De bundel is te krijgen in drie kleuren: groen, bruin en rood.

Hij is te koop bij deze twee dichters, bij optredens, op café, in de automaat en op Poëzie in de sloot 4 op 6 september. Bundels kosten 1 euro.

F. Scott Fitzgerald

Fitzgerald kruist mijn weg.

Omdat ik nog steeds onder de indruk ben van 'The Great Gatsby', die ik vorig jaar las, besloot ik vorige maand zijn verhalenbundel 'Tales from the jazz-age' te lezen. Deze bundel was net als zijn bekendste roman heel straf. Ik ben fan.

Kort nadat ik die verhalenbundel uit had kwam er het nieuws dat 'The Great Gatsby' een nieuwe verfilming krijgt. In 3D, met Leo diCaprio en van de makers van Titanic en The Moulin Rouge. Er staat alvast een trailer online en het ziet er nog best goed uit. Ik heb de indruk dat er wel een grote nadruk wordt gelegd op de legendarische feesten van Gatsby en dat het verhaal op de achtergrond blijft. Het is afwachten tot januari om hem te zien.

Vorige week las ik dan weer toevallig het prachtige stripboek 'Parijs' van Dick Matena waar Fitzgerald een leuke bijrol heeft naast Sartre en Hemingway.

Eergisteren begon ik dan weer te lezen in Norwegian Wood van Murakami, waar het hoofdpersonage vertelt dat 'The Great Gatsby' zijn lievelingsboek is en hij het al drie keer heeft gelezen. Het boek zorgt er zelfs voor dat er een vriendschap ontstaat tussen het hoofdpersonage en een oudere student.

En gisteren was ik dan weer op een leuk feestje in jaren 20 stijl. 'Tales from the jazz-age'

Fitzgerald achtervolgt me.
Geweldig.

gedichtje voor Scott Fitzgerald

Gedichtje voor F. Scott Fitzgerald

Je stierf op de kortste dag
Je hart stond stil en ook de zon
Je ging achteruit,
terug naar waar het begon.

Je hebt slechts één kans
(ga weg van Parijs)
Eén laatste jazz-dans
voor je laatste reis.

De grote ogen
kijken je toe
rooddoorlopen.