geen gedicht

Geen gedicht

Maud Vanhauwaert, de stadsdichter van Antwerpen,
vergat haar cavia eens uit de zon te halen en vond hem
terug als ‘een zwart geblakerd stukje brood’
en schreef er toen een gedicht over

Merlijn Huntjens, de stadsdichter van Heerlen,
gooide zijn konijn Job, ‘ingepakt in tranen’
in het brandende haardvuur
en schreef er toen een gedicht over

Kira Wuck, Nederlands kampioen poetryslam,
combineerde de twee en vergat haar konijn in de zon
tot de kamer naar ‘verkoolde worst ging ruiken’
en schreef er toen een gedicht over

Ik, ex- stadsdichter van Turnhout,
zag ooit mijn cavia in de hals van een reiger verdwijnen
als een anaconda die een varken inslikt
En schreef er geen gedicht over

Ik wist toen al dat niet alles poëzie was
Ik slikte even, en ging verder met mijn leven

The Patriot – Steven Seagal

The Patriot – Steven Seagal

Steven Seagal is een cowboy.

Steven Seagal redt een pony.
Steven Seagal woont vlakbij een huis vol extreemrechtse snodaards met foute plannen.
Steven Seagal en zijn dochter drinken thee van wilde bloemen.
Steven Seagal ziet hoe de extreemrechtse leider wordt gearresteerd.
Steven Seagal werkt als dokter in het dorp.
Steven Seagal ontdekt de eerste zieken met een besmettelijk virus.
Steven Seagal laat heel het dorp hermetisch afsluiten.
Steven Seagal ontdekt dat de extreemrechtse snodaards achter het virus zitten.
Steven Seagal verzorgt de zieken in het ziekenhuis.
Steven Seagal ent mensen in, wanneer het ziekenhuis wordt overvallen door de extreemrechtse snodaards.
Steven Seagal geeft de leider van de extreemrechtse snodaards een preek.
Steven Seagal ontsnapt met zijn dochter uit het ziekenhuis.
Steven Seagal zijn beste vriend vermoordt twee auto’s vol extreemrechtse snodaards.
Steven Seagal zijn beste vriend sterft.
Steven Seagal is verdrietig.
Steven Seagal rijdt met zijn dochter op paarden door de velden.
Steven Seagal en zijn dochter komen aan bij opa de indiaan.
Steven Seagal, zijn dochter en opa drinken thee van wilde bloemen.
Steven Seagal begrijpt niet waarom hij en zijn dochter niet ziek worden, maar wel besmet zijn.
Steven Seagal gaat naar een geheim labo van het leger in de bergen.
Steven Seagal probeert antigif te maken in het labo.
Steven Seagal drinkt thee van wilde bloemen met een soldaat.
Steven Seagal werkt verder terwijl de soldaten één voor één sterven.
Steven Seagal begint hopeloos te worden.
Steven Seagal vraagt zich af waarom één soldaat het wel overleeft.
Steven Seagal ontdekt dat het komt door de thee van wilde bloemen.
Steven Seagal gaat met zijn dochter naar huis.
Steven Seagal wordt overvallen in zijn huis door extreemrechtse snodaards.
Steven Seagal ontsnapt en doodt de extreemrechtse snodaards.
Steven Seagal laat de soldaten wilde bloemen plukken.
Steven Seagal laat de helikopters bloemblaadjes over het dorp uitstrooien.
Steven Seagal en zijn dochter en het dorp leven nog lang en gelukkig.

Out of Reach - Steven Seagal

Out of reach – Steven Seagal

Steven Seagal woont in een afgelegen blokhut in Alaska.
Steven Seagal heeft een dertienjarig penvriendinnetje in een Pools weeshuis.
Steven Seagal ontdekt dat er iets gebeurd is met zijn penvriendinnetje.
Steven Seagal reist naar Polen.
Steven Seagal komt aan in weeshuis.
Steven Seagal ontdekt geheime tekens van zijn penvriendinnetje.
Steven Seagal ontdekt dat mensensmokkelaars zijn penvriendinnetje hebben ontvoerd.
Steven Seagal wordt in zijn hotelkamer aangevallen door twee mannen.
Steven Seagal mept een man bewusteloos.
Steven Seagal gooit de andere man uit het hotelraam.
Steven Seagal vindt een verbrand meisjeslijk met zijn brieven naast.
Steven Seagal denkt dat het zijn penvriendinnetje is.
Steven Seagal is verdrietig.
Steven Seagal drinkt wodka met een knappe Poolse politieinspectrice.
Steven Seagal en de knappe inspectrice worden aangevallen door een gemaskerde man.
Steven Seagal ontdekt dat het lijk een ander meisje was.
Steven Seagal ontdekt dat zijn penvriendinnetje verkocht wordt in de Turkse Ambassade.
Steven Seagal gaat naar het bal in de Turkse Ambassade.
Steven Seagal ontdekt de geheime boodschap van zijn penvriendinnetje in de toastjes met kaviaar.
Steven Seagal heeft door dat het een valstrik is.
Steven Seagal lokt de mensensmokkelaars naar een bordeel.
Steven Seagal schiet tien mensensmokkelaars en het interieur van het bordeel kapot.
Steven Seagal ontmoet de mensensmokkelaarbaas.
Steven Seagal en de mensensmokkelaarbaas vechten zonder wapens.
Steven Seagal en de mensensmokkelaarbaas vinden allebei een zwaard.
Steven Seagal en de mensensmokkelaarbaas vechten met zwaarden.
Steven Seagal vermoordt de mensensmokkelaarbaas.
Steven Seagal ontmoet voor de eerste keer zijn penvriendinnetje in levende lijve.
Steven Seagal en zijn penvriendinnetje leven nog lang en gelukkig.

Zin op infoborden

Op dinsdag 25 juli werd er een hele dag lang een zin van mij getoond op de infoborden in Turnhout. De zin kom uit het miniverhaal Hoe kindjes gemaakt worden. Het is de tweede keer dat er een reeks gedichten van Collectief Dichterbij, maar ook anderen getoond worden. Het is oorspronkelijk een idee van mij, maar de geweldige Liesbeth Aerts van Collectief Dichterbij zorgde er, samen met de mensen van de stad Turnhout, voor dat het idee ook werkelijkheid werd.

Logeren

Logeren

Kom je bij me logeren
en naast me slapen?
ik zal luisteren naar je ademen
controleren of je nog steeds

zachtjes snurkt en
slapend hurkt met je
knieën tegen mijn buik

Ik ben een vlinderstruik
wiegend in de wind

Nara

Enkele maanden geleden werd het gedicht 'Nara' (hier reeds eerder verschenen), mooi vormgegeven voor Week Up, de wekelijkse cultuurkalender in Gent. Met dank aan de Wolven van La Mancha.

Herinnering 5331

Nara

Plattevogelstraat

Herinnering 5109

De Raffenberg familie

Bij het haken wordt ze ingehaakt, aangeraakt
hij komt naast haar zitten, neem de kader
en zegt: ‘Kijk dit is vader’

Hij houdt het portret voor haar en wijst,
ookal valt er niet naast te kijken, naar de potloodlijnen,
een man, zittend in profiel die op hem lijkt

maar ouder, alsof hij haar wil toevertrouwen,
hoe ook later hij zich ontplooien
naar de uitgestippelde lijnen, het verdwijnen

(en moeder die toekijkt en overziet
hoe herhaling je recht in de ogen kan kijken,
hoe het verleden niet valt te ontwijken)

En als de kader terug aan de muur
ziet zij haar toekomst, wat haar toe komt
hoe ze zal kijken en overzien

Verkleedfeest

op je feest
kwam ik verkleed als schaduw
zodat jij me niet zag

ik ging op in de kamer
als de kamer in het huis
als het huis in de wijk

doodnormaal

jij kijkt door me heen
als een venster
dat kadert wat je niet wil zien

ik ben de rust
die jou onrustig
ik ben de schaduw

die je niet los kan krabben

Publicatie: Twijfelschrijf op De Optimist

Deze week werd één van mijn crossword-gedichten gepubliceerd om het zeer fijne digitaal cultureel magazine De Optimist. Je kan het hier lezen.

Zesverdiepingenzekerheid

Buiten wacht een hondje jankend
Ik herken de geur als ik de draaideur
ruil een naam tegen een kamernummer
& besluit de trap om gezond te

Verpleegsters op crocs plakken zich los
een doorschijnende man wandelt baxter
tralies snijden het landschap in plakjes
& in de wachtkamer mag je dan toch nog roken

ze draagt een sponge-bob-t-shirt
ogen branden door kartonnen muren
de perzikdons groeit zienderogen
fruitvliegjes zijn gebroken pixels

ze turft dagen op haar arm
ademt angst uit haar cellen
en zegt: ‘het is ingewikkeld’
terwijl ze naar haar verband kijkt

Ik kijk rond en zie:
de acht hoeken en twee bedden
en ik weet:
ik kan haar wel bezoeken,
maar niet redden

Hitlerhaiku

Dit gedicht werd oorspronkelijk als haiku weergegeven. Hij verscheen in de bundel 'Haaikoe' die ik samen met Wouter van Peer maakte. Voor mijn tentoonstelling gaf ik hem een andere vormgeving, maar uiteindelijk besloot ik hem niet op te hangen in de tentoonstelling.

Hondsdagen

(still uit 'Hundstage' van Seidl)

 

Hondsdagen

 

Ik werd 25 jaar

En kreeg een hittegolf cadeau

Ik fietste van supermarkt

Naar supermarkt

Trok koelingen open

Zonder te kopen

En flirtte met een jobstudente

Die ik na haar shift zoende

In het voorbeeldtuinhuisje

Van de doe-het-zelf-zaak

Dat toen ook als sauna diende

Ik vertelde haar niet

Dat het mijn verjaardag was

Het was zo al warm genoeg

 

Juist op die dag werd

Het groente-fruit&tuinafval opgehaald

Een rottende stank

Walmde door de stad

 

Mensen op terrasjes dronken pastis

En onder de schaduw van de plataan

Speelden ze petanque

Zuid-Frankrijk was nog nooit zo dichtbij

En ik werd 25

 

 ’s Avonds zat ik met vrienden

Op het terras van Ranonkel

Kreeg een koffietas en een cactus

& toen ik de verjaardagskaart

Met ingebouwd muziekje opende

Keek iedereen rond

In de hoop

Een ijscowagen te zien

 

We dronken tot het mijn verjaardag niet meer was

En we vergaten waarom we daar zaten

Ik dacht aan de jobstudente

En probeerde haar naam te herinneren

 

Het was nog warm toen ik

Door de wolfstraat naar huis fietste

Ik stopte om tegen de struisvogels te praten

Ik vertelde hen niet

Dat het mijn verjaardag was

Want die was het ook niet meer

Scrabbelen

Werkje dat ik maakte voor mijn tentoonstelling in Mokkakapot. 'Scrabbelen' werd gemaakt met twee oude reisscrabbbels, hout, glas én veel lijm.

Je kan op de foto klikken om het werk groter te zien.

Poezie-cd en videoclip

Binnenkort verschijnt '10 op de schaal van Dichter', een poëzie-cd met 10 Vlaamse dichter-performers op. Het is best een eer dat ik geselecteerd werd tussen enkele grote namen zoals Lotte Dodion, Charlotte Van den Broeck, Lize Spit, Tom Driesen, etc.

Eén van de gedichten die op de cd belandde is 'Hotelnachten', een gedicht dat ik schreef bij een wijn van bottleneck.be. Harm Dens maakte vervolgens een mooi clipje bij de opname. De actrice is de geweldige E mma.

Voor E.

(foto: Jackson Eaton)

ik probeerde haar te zeggen
dat spijt niet nodig
dat het mooi
dat ze dit heus ook wel
als ze nuchter
en niet stomdronken

ze keek naar mij
onbegrijpend
alsof ze me niet verstond
ik herhaalde het nog een keer
trager, tussen elk woord
een pauze

ik verteld haar dat een coma
ook maar gewoon een lange
diepe slaap.
veel dromen
dat wakker worden naast haar
het mooiste moment van mijn leven

Mijn dode vrienden

Mijn dode vrienden

 

Tot ze mijn kop proberen te kapseizen
liggen mijn dode vrienden te rusten
achter in mijn hoofd

In de late namiddagnevel

slapen ze hun rokerige roes
hun ruggengraat binnenkantschedel

Om beurt waken ze met één oog open

Een verlaten veldhospitaal,
Wachtkamer voor het niets

Tot de paarse nacht struikelt,

ze steunend op elkaar proberen
Kreupel recht te kruipen,

Gooien ze zwarte confetti met een trage arm

Met scalpels in hun handen
Zwalpen ze tegen de kanten

Daar schrapen ze slierten grijze massa,

Rollen er zelfrolsigaretjes mee
Plakkerig bungelend aan koude lippen

Ze ademen wat wordt gemist

Tot ze niet meer kunnen zien
En klotsend tegen mijn schedel botsen

En mijn kop proberen te kapseizen

Maar nu nog niet, nu rusten
Mijn dode vrienden achter in mijn hoofd