Berichten uit Longyearbyen, Spitsbergen

Volgends de informatie leven er op Spitsbergen evenveel ijsberen als mensen. Ik beeld me in dat iedereen zijn eigen ijsbeer heeft, zoals elke voetballer een kleine jongen heeft om samen het veld op te wandelen.

Je mag het dorp niet uit. Iedereen waarschuwt je voor ijsberen, maar terwijl ik angstig rondkijk, op zoek naar een grote bewegende witte vlek, word ik aangevallen door een stern, die vindt dat ik te dicht bij zijn nest kom. In een duikvlucht vliegt hij met zijn scherpe snavel op mijn hoofd af. Ik loop snel weg. Een joggende vrouw houdt een stuk drijfhout de hoogte in en vertelt dat ze dan de stok –en niet jou- aanvallen.

In de supermarkt, het postkantoor en de dienst voor toerisme zijn geweren en pistolen niet toegelaten. Ik controleer elke keer plichtsbewust of mijn broeksrits niet open staat.

In het dorp beklim ik een bergtop. Boven ligt een boek op je naam in te schrijven. Het blijkt dat ik de 1331^ste lul ben die dat doet.

De dag later beklim ik met een gids een gletsjer in de buurt. In Turnhout is het die dag 35°C, maar ik wandel door een sneeuwstorm. De gids draagt een geweer en een 25 kilo zware rugzak vol veiligheidsmateriaal. Tijdens de wandeling zien we geen dieren, alleen dode rendieren.

De dag nadat ik vertrek, wordt op Spitsbergen een man aangevallen door een ijsbeer. Het doet me nadenken over het toerisme waar ik zelf ook een deel van uitmaak. Misschien moeten we heel Spitsbergen maar ontruimen en teruggeven aan de natuur.

Spitsbergen laat een diepe indruk op me na. Nooit heb ik zoiets bruut gezien. Zelfs in de zomer is het leven hier hard. Het is zo overweldigend dat je er stil van wordt.

Dagboekflarden uit Kopenhagen

Berichten van de Grintovec

Om 8u komt het meisje me ophalen. We rijden met de viermaalvier naar Kamnik en later de bergen in tot het te steil wordt. We parkeren op 812m boven de zeespiegel.

We klimmen het eerste deel op de zuidflank. De zon brandt in onze ruggen. Het zweet drupt. Om het uur wissel ik van t-shirt. De natte t-shirt hang ik aan mijn rugzak te drogen.

Alles is een evenwichtsoefening. Elke stap. Hoeveel water je mee naar boven zeult. Hoeveel eten. Hoeveel rustpauzes. Of je steunt op de linker- of rechtersteen, hoe je je stok in de aarde priemt.

In mijn rugzak zit: 1,5l water (te weinig), een half notenbrood met kaas, 3 mueslirepen, wat noten en een hardgekookt ei. 

Het vervelende van kijken waar je je voeten zet, is dat je te weinig van het landschap kunt genieten. 

Ik vertel veel, maar verzwijg dat ik al minstens 15 jaar geen bergen meer heb beklommen, dat twee maanden geleden mijn benen zo verzwakt waren dat ik nog amper op kon staan, dat de Kempen vlak is. Ze kijkt bedenkelijk naar mijn vlakke stadsschoentjes.

Na twee uur klimmen zijn we halfweg. Aan de hut van Kokskro Sedlo, houden we halt en eten we. Daarna klimmen we verder om uiteindelijk de top van de Grintovec, op 2550m hoogte, te bereiken.

De wol van een karkas van een schaap waait in de wind en wuift ons toe. Ze vertelt dat het arenden zijn en dat beren in lagere gebieden leven. Ze is goed in mij geruststellen. 

Op de laatste flank voor de top komen we een oude man tegen die al aan de afdaling is begonnen. Hij zegt dat het goed is dat ik mijn vriendin naar boven jaag, door het gebrek aan zuurstof krijgt ze een betere uithouding. Hij lacht samenzweerderig.

We overstijgen de bomen, dan de struiken, dan het gras, dan onszelf en tenslotte de wolken.

In de afdaling komen andere spieren in actie. Rollende stenen tonen de weg. De zwaartekracht is opgewonden.

We zijn om iets over zeven terug aan de auto. Het begint te schemeren. Ljubljana zullen we niet meer bereiken voor het donker. Toch stoppen we nog bij een mooi bergmeertje. Het water is blauw en koud.  

Op de terugweg praat een man met een heel monotone, lage stem, lang op de radio. Ik vertel over Bob Ross en zijn fans met insomnia. Ze vertelt dat de man op de radio over muziek praat. Dat hij heel veel weet. Hij praat over Astrud Gilberto. Ze spelen 'The Shadow of your Smile.' Geluk zit een kleine Sloveense studentenradiozender.

Om 20u30 zet het meisje me terug af. Ik geraak met veel moeite en pijn de trap op naar de vijfde verdieping. Ik douch, eet en slaap. Pijn kan heerlijk zijn.

Blinddoek

(collage - oude tijdschriften en acrylverf - 2017)

Bericht van een boot tussen Tallinn en Helsinki

Aan de ticketbalie van Viking Line ...
- Hello, can I ask you something?
- yes ....
- Just out of curiosity, what does this line about alcohol mean?
- It's the amount of alcohol you can take over the border to Finland.
- Is it in bottles?
- No, in liters.
- That's quite much!
- Yes, but some Finnish people....

Slechte dichters op Facebook

Het eerste wat ik doe nadat ik ben opgestaan, is Facebook tjekken. Elke ochtend verwijder ik een facebookvriend. Ik speel een beetje god. Het is mijn hoogtepunt van de dag. Daarna gaat alles bergaf.

Eerst verwijderde ik mensen die ik niet echt kende, of profielen waarvan ik vermoedde dat ze vals waren, daarna verwijderde ik mensen die teveel zever op Facebook zetten. Met een status over wat je op restaurant eet, krijg je meteen een nominatie. Soms wou ik wel meerdere mensen verwijderen, maar ik doe er maar één per dag.

Omwille van het wegstemmen en de nominaties noemde ik het 'Expeditie Facebook'. Door een status van mij te liken krijg je een week immuniteit. Een leuke reactie levert je een maand onschendbaarheid op. Mijn ego wil ook wat.

Ik ben van duizend naar een dikke achthonderd vrienden gegaan en de irritante en onbekende mensen beginnen op te geraken dus nu ben ik begonnen aan de dichters. Ik heb de afgelopen jaren met zoveel dichters, die nog slechter waren dan ik en die dachten dat ze nog beter waren dan ik, op een podium gestaan dat het bijna apocalyptisch werd.

Neem nu (...), (...) of (...). Maar het kan nu erger: (...), met haar irritante stem of (...) met zijn stinkvoeten. Het toppunt blijft natuurlijk (...). Je vraagt je altijd af of hij zo slecht schrijft omwille van de drugs of dat hij drugs is beginnen gebruiken omdat hij zo slecht schrijft (in dit laatste geval zou ik er nog begrip voor hebben). Telkens ik nog maar één seconde denk aan drugs gebruiken, denk ik aan hem, waarop de angst om zelf zo overtuigend slecht te schrijven, me overvalt en ik die lijn coke toch maar gewoon wegnies. Ze zouden jongeren als drugspreventie een uur naar gedichten van hem moeten laten luisteren en niemand zou ooit die rotzooi nog aanraken.

Met het verwijderen van slechte dichters kan ik nog wel een dikke maand verder. Ik moet trouwens geen schrik hebben dat ze dit lezen, want ze lezen nooit iets van andere dichters. Dat is ook juist heel het probleem. Het is natuurlijk niet erg om slecht te zijn. Ik ben ook heel lang slecht geweest (en nu nog een heel veel beetje), maar ik heb wel altijd geprobeerd bij te leren van alle goede dichters die ik zag (gelukkig trad ik ook vaak met goede dichters op). Ik luisterde en keek aandacht om minder slecht te worden (en om al hun goede ideeën te stelen).

Slechte slechte dichters doen dat niet. Ze treden op en gaan daarna roken zonder oor te hebben voor de dichters na hen. Achteraf vragen ze wat je van hun optreden vond. Je liegt dat je vindt dat hij elke keer beter wordt.

Hoe lang ik het nog volhoud om elke dag iemand de ontvrienden weet ik niet. Ook de slechte dichters zullen na de vakantie wel op zijn. Wellicht gaan dan de ex-schoolgenoten systematisch uitgeschakeld worden. Al dat sentimenteel gezeik over vroeger is voor niemand goed. De babyfoto’s, nieuwbouwhuizen en Kempense bruiloften kunnen me ook gestolen worden.

Wat ik mij herinner van de Beatles

'Wat ik mij herinner van de Beatles' - collage in dagboek - juni 2016 

Boodschappenlijstjes in de media

Nadat Albert Heijn deze weel beweerde dat boodschappenlijstjes binnen drie jaar gaan verdwijnen, werd een boodschappenlijstjesspecialist gezocht. Na mijn tentoonstelling van vorig jaar, kwamen ze bij mij uit. Het Nieuwsblad publiceerde het eerste artikel. Het Laatste Nieuws, Radio 2, Qmusic (NL),  Radio 3FM (NL), Algemeen Dagblad (NL) en Radio 538 volgden.

Optreden Seksismus Tilburg

Vorige woens mocht ik in Tilburg optreden op een avond over Seksisme. Het was een geweldige, leerrijke en afwisselde avond. Ik deed vooral veel gedichten over mislukte relaties, maar vertelde ook over het absurde succes van Freanne en droeg 2 gedichten van haar voor. Na mij traden The Transketeers op (zie filmpje). Ze deden een zeer openhartige Q&A over transgender zijn. Confronterender dan dagboekfragmenten uit je pubertijd.

Herinnering 5109

Berichten uit Eindhoven (Optreden Pepperplus)

Ik treed op in Eindhoven op Pepperplus, het podium van Derrel Niemeijer die er ook zijn nieuwe bundel voorstelt.

Op één meisje na, ik gok 12 jaar, ben ik de jongste in het café. Het meisje haar vader draagt een witte t-shirt met in zwarte letters 'I'm too sexy for my shirt' op. Tijdens mijn optreden moet het meisje hard lachen bij mijn gedicht 'Dingen die je ouders nooit hoort zeggen. Haar mama kijkt me kwaad aan.

Omdat het de bundelvoorstelling van een neo-beatnik is, besluit ik mijn rol 'Op de kast' nog eens te doen. Vanop een stoel sta ik met mijn hoofd tussen de geëmailleerde antieke pispotten.

In een hoek zit een man die sprekend op Ernest Claes lijkt. Hij is het denk ik niet, maar wanneer ik hoor dat het het oudste café van Eindhoven is, begin ik te twijfelen.

Het lijkt hier wel een zelfhulpgroep voor dichters. Iedereen steunt elkaar, hoe er ze er ook aan toe zijn. Het is heel mooi om te zien. Een man wenkt me, hij zegt: 'het is nog niet te laat, als je voor je dertigste stopt, kan je geest nog helemaal genezen.' Ik denk bij mezelf: 'Ik heb nog twee en halve maand.'

Derrel, de beste neo-beatnik van de lage landen, zijn nieuwe bundel blijkt een ikea-bundel te zijn. Je krijgt de blaadjes, de cover en de ringetjes in een enveloppe, maar je moet hem nog zelf in elkaar zetten.

Op de bus naar huis zie ik een poster hangen met het opschrift 'spirituele beurs hapert'.

Berichten uit Kopenhagen 4

Ik ben al enkele dagen in Kopenhagen en vandaag zie ik pas mijn eerste politieauto's. In tegenstelling tot Antwerpen en Brussel zie je hier geen felbewapende agenten en militairen paraderen in de winkelstraten en stations. Nochtans hebben de Denen de Moslims al wel eens teleurgesteld met het tekenen van elke cartoontjes over grote Mo. De twee politieauto's die ik vandaag zag stonden beiden voor de hoofdbibliotheek. De Denen weten wat belangrijk is om te beschermen.

Ik fiets langs de zee naar het noorden. Aan de overkant van de straat zie ik het mooiste tankstation ooit. Het blijkt een ontwerp van Arne Jacobsen te zijn. Wat verder fiets ik door een bos waar ik wel honderd edelherten zie lopen en nog later zit ik op een oude houten roetsjbaan in het oudste pretpark ter wereld.

De Bernstorffvej kruist met een spoorweg. In plaats van een brug loopt de weg onder het spoor als een omgekeerde brug. Als je over een brug fietst moet je eerst hard werken en heb je bij het afdalen het plezier van niet te moeten trappen. Hier is het omgekeerd. Misschien is dit wel symbolisch voor de Denen: plezier voor werk plaatsen. En dat plezier geeft je een goede aanloop om het werk aan te kunnen.

Terwijl de tattoeëur de tekening klaarmaakt, ga ik geld afhalen en een cola halen. Omdat het mijn inktontmaagding is, moet ik van de vriendelijke man suiker innemen om de adrenaline te voeden. Ik zit nog tien minuten op de stoep mijn blikje leeg te slurpen voor hij klaar is om mijn mooi jongetjesvel te verpesten voor de eeuwigheid. Terwijl hij de naald in gereedheid brengt en ik half ontbloot klaarzit komen twee dames binnen. Op een Ipad staat de tekst 'La vie est Belle'. Ik zeg: 'Oui, c'est vrai.', maar ze begrijpen me niet.

Later kijk ik lang naar werken van Hammershoi en lees ik in Sneeuwland van Kawabata en ik weet dat het waar is wat die twee blonde deernes om hun enkel willen tattoeëren.

Berichten uit Kopenhagen 3

Vilhelm Hammershoi is dit jaar 100 dood. In Kopenhagen zijn er enkele tentoonstellingen rond zijn werk. In Ordrupgaard zijn 46 schilderijen en een 25-tal tekeningen tentoon gesteld.  Een bedevaartsoord.

'I was expecting you', zegt een suppoost bij de tentoonstelling. Ik praat altijd even met haar als ik in het museum kom. In haar buideltasje zit een papiertje waar ze namen van boeken heeft opgeschreven die over Hammershoi gaan.

In het Statens museum is een mooie tentoonstelling over intimiteit in de kunst. Met prachtige werken van Hammershoi, Kobke, Munch, Hopper, Valloton, Anna Ancher, Albert Besnard. Ik krijg een rondleiding van de baas van het museum die tevens de tentoonstelling cureerde.

De vrouwenmode in Kopenhagen is nog steeds volledig zwart.

De tweede dag in Ordrupgaard kan ik het huis van Finn Juhl bezoeken door mee te glippen met een school Nederlandse interieuestudenten uit Arnhem. Normaal kan je het huis enkel in het weekend bezoeken. Pas nu valt op hoe schitterend het werk van Vilhelm Lundstrom is.

Ordrupgaard is maar van 13 to 17u open. Ik ben twee namiddagen in het museum om de tentoonstelling te zien. Als ik de laatste dag terug naar mijn kamer ga, lees ik op het internet dat Zaha Hadid is overleden. Ze ontwierp het museum waar ik die dag in rondliep.

's Lands Glorie

In de geschiedenisboeken van 's Lands Glorie enkele van mijn voorouders gespot. Ik heb trouwens nog altijd scherf van de vaas van Soissons hier liggen. Grootmoeder zei dat ik die rommel moest weggooien, maar het is een erfstuk, dat gooi je niet weg.

Een andere voorvader las al gedichten voor bij ene Karel V. Ik moet binnenkort eens opzoeken wie dat juist was, maar het is al wel duidelijk dat de appel niet ver van de boom valt. Mijn grootmoeder heeft het er wel erg lastig mee. Niet één, maar twee dichters in de familie. Maak dat mee.

Berichten uit Kopenhagen 2

(Hammershøi)

Ik zoek Hammerøi in Kopenhagen. Ik wandel door de straten waar hij woonde. En bezoek alle musea die werken van hem tonen. In Statens zijn de meeste werken op reis naar New York. Maar enkele topwerken hangen er nog steeds.

Ook dit jaar is de vrouwenmode in Denemarken weer volledig zwart.

Als de zwaan met zijn hoofd onder water naar eten zoekt, zie je op zijn onderbuik een kuiltje, als een navel, dat de cloaca herbergt. Het nieuwe leven.

Een snackbar heet 'In the mood for food'. Ik vind het stom. Waarom noemen ze het niet gewoon 'Hungry'?

Een suppoost in Ordrupgaard herkent me van deze zomer. Ze vraagt of ik terug Hammershøi kom kijken. Ik lach. We praatten een tijd over zijn werk, moeder en vrouw. Hammershøi bleek een moederskindje te zijn.

Als je² hier probeert te bezatten, dan heeft de volgende dag enkel je portefeuille een kater.

Er gebeurt altijd meer aan de overkant van de straat. Meisjes glippen uit je handen.

In Ordrupgaard komt uit het been van Matisse electriciteit.

Berichten uit Bromma-airport

Ik ben drie uur te vroeg op de kleinste luchthaven die ik ooit zag. Ik heb schoolrefters gezien die groter zijn dan deze luchthaven. Brussel is de enige internationale vlucht die hier vertrekt, alle andere vluchten zijn binnenlandse vluchten.

Die ene bekende schrijver van 'Vader', 'Zoon' etc. zit welgeteld 5 tafels verder op zijn laptop te werken. Ik ben zijn naam vergeten en mijn 10 minuten gratis internet zijn reeds verlopen. Een heel mooie Zweedse gaat het tafeltje naast hem zitten. Langs de andere kant van mij zit dan weer een man die op Douglas Coupland lijkt, maar het niet is. (zie foto hierboven)

Het hele mooie meisje is plots aan het wenen. Mooie wenende meisjes breken mijn hart.

Ik probeer nu bij iedereen die ik zie te bedenken op welke bekende persoon ze lijken. Een mollig donker meisje met afrokapsel zou het jongere zusje van Kimya Dawson kunnen zijn, het hele mooie meisje (gestopt met wenen, maar nu met rode ogen) lijkt hard op dat Vlaams model dat 'Sky' speelde in Steve+Sky (Delphine Bafort red.), een man lijkt sprekend op een acteur van The Fast Show, ...

Het is grappig om het moment te zien wanneer mensen doorhebben dat er een bekende schrijver zit. Je ziet de man aan de vrouw vragen 'is dattem?' 'Wie?' 'Die schrijver?' 'Waar?' 'ah ja dat is hem inderdaad'.

Tijdens de bagagecontrole word ik betast door een vrouw. Ze voelt dat ik niets verborgen heb in de rand van mijn boxershort. Ook mijn bagage moet eraan geloven. Een dame vraagt 'do you have books in there?'. Ik toon haar de boeken en mijn notitieboekje en dan mag ik doorlopen.

Voor de zesde keer overleeft mijn kinderschaartje dat eruit ziet als een krokodil de controle.

Berichten uit Stockholm

 (Five portraits - Hammershoi in Thielska)

 

Als ik de tentoonstellingsruimte van Thielska Galleriet binnenloop en links kijk, is het eerste wat ik zie een gigantisch werk van Hammershoi. Ik krijg kippenvel. Het blijkt het enige werk van Hammershoi te zijn dat ze tonen, maar dit museum heeft, in tegenstelling tot dat in Malmö, nog wel een sterke collectie met andere werken. O.a. mooie werken van Anders Zorn en de Jugendstill achtige tekeningen van Carl Larsson.

In Rosendals Tradgard zijn minstens drie koppels huwelijksfoto's aan het nemen. In dit tuincentrum/rozenpark/boomgaard kun je kiezen waar je gaat zitten. Ik drink mijn perensap onder een perenboom.

Het Nationaal museum is aan het renoveren dus geen Hammershoi te zien. Drie Zweedse musea met Hammershoi in hun collectie en maar één schilderij te zien.

Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst in het café in Vaxholm kwam, was het er rustig en werd je raar aangekeken omdat je en toerist was. 'How did you find this place?' vroeg de eigenares. Ik vertelde haar dat een bekende Belgische acteur me hierover getipt had. Nu zat het terras (langs drie kanten omring door water) vol met toeristen en kon je er geen Zweeds meer horen.

Misschien is dit een afscheid. Ik heb het nu wel gehad met deze stad.
 

Berichten uit een trein tussen Malmö en Stockholm

Ik zit vijf en half uur in een trein van Malmö naar Stockholm, 700 km verder. Per zes zitten we in een hokje. Er is geen tafeltje, dus schrijven gaat moeilijk.

Ik heb twee broodjes, een mueslireep, een reep drop en wat herne. Om het uur mag ik iets eten. Verveling dient zorgvuldig gepland te worden.

Voor ik uit België vertrok had ik nog vlug een roman van Lars Gustafsson uit de boekenkast gehaald. Altijd leuk om een roman te lezen die zich afspeelt in het land waar je op reis bent. Echter speelt de roman van deze Zweedse schrijver zich helemaal in Texas af. Ik zou de roman makkelijk in twee uur kunnen uitlezen, maar ik moet het rustig aan doen, het is mijn laatste boek.

Een mollig Zweeds meisje dat bij me in de coupé zit heeft deze reis duidelijk al meer gedaan. Ze is voorzien van een hoofdkussen en hoofdtelefoon en slaapt vanaf het eerste kwartier.

In coupé 10 kan je voor 20 kronen een smerige koffie kopen.

In een veld buiten zag ik twee kraanvogels staan. Ik zou graag opzoeken hoe je 'kraanvogel' in het Zweeds schrijft, maar geen wifi hier.

 

Berichten uit Malmö

(onder andere dit werk van Hammershoi hebben ze in hun collectie maar tonen ze niet)

Na jaren vakantie in Malmi (randstad Hemelsinki), zit ik nu in Malmö. Ik geraak wel iets verder in het alfabet, maar niet in mijn leven.

Het konstmuseet toont een selectie van saaie Scandinavische werken. Na drie rondjes door de collectie te hebben gelopen, heb ik nog steeds de werken van Hammershoi niet gevonden. 'Ze kunnen niet alles tonen' zegt de dame achter de kassa. Ik zeg dat in vergelijking met wat er nu hangt Hammershoi de enige interessante schilder zou zijn. Ik loop kwaad, met tranen in mijn ogen, weg.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, heb ik pas om 16u een betaalbare trein naar Stockholm. Na de teleurstelling in het museum wil ik geen seconde langer in dit achterlijk dorp blijven, maar ik word gedwongen nog vijf uur te wachten tot de trein.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, staat in het centrum van Malmö een grote kermis. Probeer je Turnhout kermis te ontvluchten....

In een groot fastfoodrestaurant eet ik friet tegen de verveling. Een stel mentaalgehandicapten komt de dienbladen afruimen. Na een tijdje heb ik door dat ze dat enkel doen om het overgebleven eten te kunnen opeten. Als ik dat eerder had gezien, had ik wel wat frietjes laten liggen.

Berichten uit Kopenhagen

Ik krijg kippenvel als ik de kamer met 20 werken van Hammershoi binnenwandel. Ik probeer lang elke stoel in de ruimte uit. Deze tocht is een zoektocht naar werken van Hammershoi. Bedoeling is om deze week 8 verschillende musea te bezoeken met werken van Hammershoi. Momenteel ben ik drie musea en 46 werken later. Nooit wist een schilder mij zo te ontroeren en intrigeren.

Het is de eerste dag van het Deense schooljaar. Studenten troepen samen in het Kings parc om bierspelletjes te spelen. Meisjes gaan plassen in de losbegroeide bosjes. Ik hou van de kuiten van hurkende meisjes.

Het is een hoogdag voor flesjesverzamelaars. Met het statiegeld op de weggegooide flesjes en blikjes verdienen de veelal 'illegalen' genoeg om weer enkele dagen te overleven. Denemarken heeft een van werelds beste sociale zekerheden. Ik vraag me af of het systeem van statiegeld op weggegooide flesjes daarvoor meetelt.

Ik eet pizza in het Enghavnpark. Laag overvliegende eenden maken een hoog geluid dat me doet denken aan mijn kindertijd toen ik voorwerpen aan touwtjes bond om ze vervolgens te laten slingeren in de tuin tot er geluid ontstond.

In hetzelfde park wrijft een meisje hurkend een oud brood tot kruimels. Haar grauwgrijze rok gaat over in honderden duiven als een zeer lange sluier die rond haar ligt.

Ik zit op een fontein in het centrum als een niet nader genoemd bv-koppel (Ik wist niet dat ze een koppel waren. Ik ga nooit naar de kapper) vlakbij komt zitten. Ik hoor ze zeggen 'toch heerlijk dat je hier niet heel de tijd herkend wordt.' Waarop ik rechtsta en zeg: 'Ik zal dan maar weggaan zeker'.

Ik drink elke avond nog iets in een gezellige bar waarvan ik de naam nergens kan terugvinden. Na drie dagen vraag ik de barvrouw wat de naam is. Ze zegt een onverstaanbaar Deens woord gevolg door 'wich means: 'the bar without a name''

In the bar without a name geraak ik aan de praat met Michelle, een Deense die kunstgeschiedenis heeft gestudeerd en in een Cobra-kunstgallerij werkt. Ze ziet mijn notitieboekje vol knipsels uit museumflyers. Ik vertel haar over mijn liefde voor het werk van Hammershoi. Op haar slimbeller toont ze een foto die ze vorige week in het MOMA NY maakte: een klein prachtig werkje van Hammershoi uit zijn reeks 'interiors'. Ik jaloers.

Terug in de flat waar ik verblijf, biedt de huiseigenaar mij aan om zelfgemaakt bier te drinken. We zitten op het terras met zijn broer en diens dochter Ronja. Ik vertel haar dat ik 'Ronja de roversdochter' onlangs nog las. Woensdag wordt Ronja tien jaar, maar morgen is haar feestje in het park. Ze kijkt al uit naar de cadeautjes. Haar vader is geen rover maar een punker die nu filmmuziek maakt. Hij geeft me een lp van zijn hardcore-punkgroep cadeau.