CittA Kempen (weekendbijlage Gazet van Antwerpen) 28/04/2018
maandag 30 april 2018
zondag 29 april 2018
donderdag 26 april 2018
Everything Will Turnhout Fine
Interview in GVA
Interview door Wouter Adriaensen naar aanleiding van mijn nieuwe column in CittA Kempen, de weekendbijlage van Gazet van Antwerpen. Ik volg de grote Toon Horsten op en zal elke week een column schrijven over mijn avonturen in de Kempen.
woensdag 31 januari 2018
Presentatie Pecha Kucha
Op 28 november 2017 gaf ik in Tilburg een Pecha Kucha presentatie. Dat is Japans voor 'prietpraat' en het komt er simpelweg op neer dat je een PowerPoint maakt van 20 slides die telkes 20 seconden getoond worden.
Wim Paeshuyse (BE) gaat vaak aan de slag met de onzinnen in zijn hoofd. Dat resulteert gelukkig vaak in niets. Soms maakt hij iets af en dan zuchten de mensen. Tijdens PechaKucha Tilburg #6 wil hij ons graag iets vertellen over alle domme ideeën die hij de afgelopen 10 jaar heeft uitgevoerd
Zin op lichtborden #3
zondag 19 november 2017
Speech opening tentoonstelling Paul Van Hees
Deze speech werd 17/10/2017 gehouden op de opening van de tentoonstelling van Paul Van Hees in de Warande
Beste aanwezigen,
Ik voel mij zeer vereerd dat ik vandaag de tentoonstelling
van Paul Van Hees mag openen. Ik ken Paul sinds enkele jaren, maar ik was niet
vertrouwd met zijn ouder werk. Ik wist natuurlijk wel dat Paul in het verleden
vooral assemblages maakte met metaal en ook collages, maar nu ik eindelijk een
aantal van zijn oudere werken kan bewonderen, dringt mij pas de grootsheid door
van zijn oeuvre. Een oeuvre dat smeekte om deze retrospective.
Ik heb me lang afgevraagd waar ik moet beginnen. Er zijn
zoveel sterke werken en verhalen om te vertellen dat het haast even chaotisch
lijkt als de werkplaats van Paul in de The Creative Factory.
Misschien moet ik beginnen met een persoonlijk verhaal.
Enkele jaren geleden werd ik door Tijs van Nieuwenhuysen gevraagd om enkele
teksten te schrijven bij een boekje over Paul Van Hees. Ik wist lang niet wat
ik bij de foto’s van Tijs moest schrijven. Tot ik op het idee kwam om woorden
te assembleren met bestaande woorden. Zo schreef ik bijvoorbeeld
‘metaalvaardig’, een assemblage van metaal en taalvaardig. En daar schreef ik
dan een fictieve woordenboekverklaring
bij: het vermogen om met metalen voorwerpen nieuwe dingen te maken die
net als zinnen een samenhang en continuïteit hebben.
En dat woord ‘metaalvaardig’ is meer dan toepasselijk. Het
refereert naar zijn favoriet werkmateriaal, zijn gevoel voor taal en
woordspelingen, zijn vaardigheden als maker, en de samenhang illustreert waar
hij het beste in is: bestaande dingen samenvoegen alsof ze altijd bij elkaar hebben
gehoord.
Wat mij vooral opvalt aan de ijzeren beeldjes van Paul Van
Hees is hoe knap ze geconstrueerd zijn. Het gevoel van verhoudingen is
buitengewoon. Elk beeldje is stilistisch met voldoende details om te
verbeelding te laten spreken. Er is geen moer te weinig of te veel. Ze zijn een
bijzonder evenwicht tussen abstract en figuratief. Ze zijn inventief, een
fietsketting wordt bijvoorbeeld een ruggengraat en je vraagt je af waarom je
zelf nooit eerder die link hebt gelegd. En ondanks dat je zou verwachten dat de
metalen tot iets heel statisch zouden leiden, hebben deze beeldjes een
bijzondere dynamiek. In het bijzonder vallen hier dan ook de twee beelden op
die met mechanismes kunnen bewegen. Beelden die niet zouden misstaan naast de
werken van de Zwitserse kunstenaar Jean Tinguely. Het is dan ook een groot plezier
om deze werken in het echt te bewonderen.
Bijzonder aan het werk van Paul is ook dat hij vooral werkte
met gevonden materiaal. Hij ging niet naar den Brico om het juiste moertje te
vinden, maar hij vond alles op rommelmarkten, in oude gebouwen om soms gewoon
op straat. Ook zijn broodzakken zijn daar een gevolg van, het begon met een
papieren zakje van een worstenbroodje dat toevallig handig te hanteren was en
onverslijtbaar leek. Zo werden de broodzakken kaarten van de gedachten van
Paul. Met deze werken ben ik meer vertrouwd. Ik heb zijn vorige tentoonstelling
in Creative Factory drie keer bezocht om alles te kunnen lezen, ik ben blij dat
ik ze nog eens opnieuw kan bewonderen. Je blijft er nieuwe dingen in vinden.
Wat ik ook voor de eerste keer opmerk , zijn de vele linken
naar andere kunstenaars. De houten assemblages lijken de werken waar George
Braque zich op heeft gebaseerd voor zijn synthetisch kubistische werken. De
miniatuurversies van zijn eigen werk in een doos zijn een knipoog naar Duchamp
en de collages vol gekke figuurtjes lijken hedendaagse versies van werken van
Jeroen Bosch.
Maar ondanks de vele straffe werken op deze tentoonstelling,
blijft mijn favoriet werk nog steeds Jihad, een werk waarbij enkele
jezusbeelden als bommenwerpers uit de tweede wereldoorlog rondzweven in café
ranonkel. Ze hebben iets mystiek, dreigend en rustgevend tegelijk. Een simpel maar bijzonder krachtig beeld.
Wanneer de opening hier binnen enkele uren sluit, raad ik
jullie dan ook allemaal aan om daar zijn werken ook nog even te gaan
bewonderen.
zondag 5 november 2017
vrijdag 27 oktober 2017
zondag 8 oktober 2017
zaterdag 7 oktober 2017
zondag 17 september 2017
Boring Postcards Belgium
Vier 'Boring Postcards' ui mijn collectie, naar analogie met de reeksen die Martin Parr maakte met boring postcards over Amerika en Engeland.
maandag 11 september 2017
Berichten uit Ljubljana (poetry and wine festival)
Ik ben op het poetry and wine festival. Je krijgt gratis wijn bij de optredens. Dat is een goede truc. Een vrouw draagt een t-shirt met het opschrift 'I'm only here for the wine'. Mijn dag kan niet meer stuk.
Ik luister naar Stefan Hertmans, die niet weet dat er naast zijn vrouw er nog iemand in de zaal zit die hem kan verstaan. Als hij probeert om in een van zijn gedichten een vies woord zoals 'constipatie' of 'piemel' te zeggen, omdat hij denkt dat enkel zijn vrouw hem kan verstaan, dan zal ik hem betrappen. Maar Hertmans doet dat niet.
Een mooie Sloveense draagt na elk gedicht de vertaling voor. Ze heeft goed geluisterd naar het ritme en ze draagt het prachtig voor, al versta ik niets. Haar stem kalmeert.
Na Hertmans komt Raul Zurita, een bekende Chileense dichter die nog tegen de schenen sjotte van Pinochet. Toen de man een uur eerder het gebouw binnenkwam, voorover gebogen, oud, schuifelend en met een map onder zijn arm, wist ik meteen dat hij een dichter was. Die map blijkt overbodig. Uit zijn hoofd slamt hij een kwartier een gedicht over de favella's. Ook dit versta ik niet, maar ik voel het wel.
De mooie Sloveense kan het ritme in de vertaling niet volgen. Ze is niet gewoon om te slammen, maar haar poging is goed. Telkens ze 'barakski betonski' zegt, denk ik aan Berckmans die volgende week alweer negen jaar rust in het putteke.
Er zijn teveel glazen wijn (Vina Kobal) ingeschonken. Ik help de barvrouw met het probleem. Ik gedraag me nooit als een arrogante toerist. Ik help de plaatselijke bevolking en ik ben dankbaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)