Verkleedfeest

op je feest
kwam ik verkleed als schaduw
zodat jij me niet zag

ik ging op in de kamer
als de kamer in het huis
als het huis in de wijk

doodnormaal

jij kijkt door me heen
als een venster
dat kadert wat je niet wil zien

ik ben de rust
die jou onrustig
ik ben de schaduw

die je niet los kan krabben

Berichten uit Kopenhagen 3

Vilhelm Hammershoi is dit jaar 100 dood. In Kopenhagen zijn er enkele tentoonstellingen rond zijn werk. In Ordrupgaard zijn 46 schilderijen en een 25-tal tekeningen tentoon gesteld.  Een bedevaartsoord.

'I was expecting you', zegt een suppoost bij de tentoonstelling. Ik praat altijd even met haar als ik in het museum kom. In haar buideltasje zit een papiertje waar ze namen van boeken heeft opgeschreven die over Hammershoi gaan.

In het Statens museum is een mooie tentoonstelling over intimiteit in de kunst. Met prachtige werken van Hammershoi, Kobke, Munch, Hopper, Valloton, Anna Ancher, Albert Besnard. Ik krijg een rondleiding van de baas van het museum die tevens de tentoonstelling cureerde.

De vrouwenmode in Kopenhagen is nog steeds volledig zwart.

De tweede dag in Ordrupgaard kan ik het huis van Finn Juhl bezoeken door mee te glippen met een school Nederlandse interieuestudenten uit Arnhem. Normaal kan je het huis enkel in het weekend bezoeken. Pas nu valt op hoe schitterend het werk van Vilhelm Lundstrom is.

Ordrupgaard is maar van 13 to 17u open. Ik ben twee namiddagen in het museum om de tentoonstelling te zien. Als ik de laatste dag terug naar mijn kamer ga, lees ik op het internet dat Zaha Hadid is overleden. Ze ontwierp het museum waar ik die dag in rondliep.

Foto's tentoonstelling You Shopping Lists are Poetry

Foto's van mijn tentoonstelling in Mokkakapot. Met dank aan Gust Peeters voor de foto's.

Portret door Paul Van Hees

 

De geweldige Turnhoutse kunstenaar Paul Van Hees maakte vorig jaar een portret van me. Hij tekende me door enkel letters te gebruiken. Dat alles op een broodzak. Natuurlijk.

's Lands Glorie

In de geschiedenisboeken van 's Lands Glorie enkele van mijn voorouders gespot. Ik heb trouwens nog altijd scherf van de vaas van Soissons hier liggen. Grootmoeder zei dat ik die rommel moest weggooien, maar het is een erfstuk, dat gooi je niet weg.

Een andere voorvader las al gedichten voor bij ene Karel V. Ik moet binnenkort eens opzoeken wie dat juist was, maar het is al wel duidelijk dat de appel niet ver van de boom valt. Mijn grootmoeder heeft het er wel erg lastig mee. Niet één, maar twee dichters in de familie. Maak dat mee.

Publicatie: Twijfelschrijf op De Optimist

Deze week werd één van mijn crossword-gedichten gepubliceerd om het zeer fijne digitaal cultureel magazine De Optimist. Je kan het hier lezen.

Tentoonstelling Your Shopping lists are poetry in Mokkakapot

Vanaf 7 februari tot 4 maart hangt mijn nieuwe tentoonstelling in Mokkakapot, Borgerhout. Enkele honderden boodschappenlijstjes worden getoond.

Berichten uit Mol

Ook deze maand sta ik weer in Suiker (Dé cultuurkrant van de Kempen) met mijn column. Deze keer bezicht ik Mol en schreef ik daar wat berichten over. Suiker is trouwens helemaal vernieuwd. Vanaf nu wordt het volledig in kleur gedrukt en is de lay-out anders.

Optreden 'Nuff Said - Turnhout

4 april deed ik een fijn optreden op 'Nuff Said in Barzoen Turnhout. Noémie Boone maakte deze mooie foto's.

Publicatie: Jong van Hart, Grijze haren

Een tijd geleden ging ik met Tom de Ridder van Bloedgroep K een dag mee naar woonzorgcentrum Sint-Lucia. Hij liep daar verschillende kamers binnen met een grammofoonspeler om de oudjes de bakelieten liederen uit hun jeugd opnieuw te laten horen en zo wat herinneringen op te halen. Ik schreef bij twee bezoeken gedichten en die gedichten zijn nu samen met foto's en ander materiaal in een mooi boekje/magazine over het project gepubliceerd. Het ziet er allemaal bijzonder mooi uit.

Komende optredens

Zesverdiepingenzekerheid

Buiten wacht een hondje jankend
Ik herken de geur als ik de draaideur
ruil een naam tegen een kamernummer
& besluit de trap om gezond te

Verpleegsters op crocs plakken zich los
een doorschijnende man wandelt baxter
tralies snijden het landschap in plakjes
& in de wachtkamer mag je dan toch nog roken

ze draagt een sponge-bob-t-shirt
ogen branden door kartonnen muren
de perzikdons groeit zienderogen
fruitvliegjes zijn gebroken pixels

ze turft dagen op haar arm
ademt angst uit haar cellen
en zegt: ‘het is ingewikkeld’
terwijl ze naar haar verband kijkt

Ik kijk rond en zie:
de acht hoeken en twee bedden
en ik weet:
ik kan haar wel bezoeken,
maar niet redden

Berichten uit Baarle

Column voor Suiker van Januari 2016.

Scherpstellen met Hammershoi

- Links: JH Weissenbruch,Te Noorden bij Nieuwkoop, 1901. (Collectie Dordrechts Museum)
- Midden:  Vilhelm Hammerhoi. The building of the Asiatic Company., 1902. (Ordrupgaard Kopenhagen)
- Rechts:  Vilhelm Hammerhoi. The building of the Asiatic Company., 1902. (Statens museum Kopenhagen)

Bovenstaande schilderijen komen uit dezelfde periode van 2 jaar. Het linkse behoort tot de Nederlander JH Weissenbruch, midden en rechts behoren tot de Deen Vilhelm Hammershoi.

Bij Weissenbruch lijkt het gebouw onbelangrijk. Door het prachtige hemellicht wil hij ons vooral de haven en de zee laten zien. Het gebouw blokkeert het zicht. Het is een venster waardoor we naar buiten kijken. Misschien irriteert het gebouw zelfs.

Hammershoi schilderde twee keer  een soortgelijke poort. een extra gebouw spiegelt zich hier ook aan de andere kant. De eerste keer schildert Hammershoi een boot. Hierdoor weten we dat het gebouw aan de waterkant ligt. Het is moeilijk te zeggen waar hier de focus op ligt. We kunnen het schilderij het best bestempelen als een stadszicht. Je ziet waar de Sankt Annagade uitkomt in de Strandgade. je ziet een mast van een boot. je ziet een gebouw.

Het laatste schilderij is geen stadszicht meer, maar enkel een gebouw. We zouden kunnen afleiden dat het een belangrijk gebouw is omdat het er duur uitziet (voor die tijd) en omdat het een eigen poort heeft. Maar de twee hoeken van de tegenoverliggende gebouwen zijn eraf gesneden waardoor het bestaan van straten wegvalt. De boot en dus ook de haven en zee vallen weg. het gebouw lijkt gehuld in een vreemde mist. Alles achter het gebouw is weggevallen.

De drie foto's zijn als het scherpstellen van een foto. De fotograaf/schilder verlegt de focus van de zee naar de stad naar een gebouw, zonder zijn kadrage te veranderen.

Berichten uit Geel

Staat ook deze maand in Suiker (de beste cultuurkrant). Deze keer zijn het berichten uit Geel. En ik had pas later door dat het eigenlijk een heel droevige editie is geworden

Berichten uit Kopenhagen 2

(Hammershøi)

Ik zoek Hammerøi in Kopenhagen. Ik wandel door de straten waar hij woonde. En bezoek alle musea die werken van hem tonen. In Statens zijn de meeste werken op reis naar New York. Maar enkele topwerken hangen er nog steeds.

Ook dit jaar is de vrouwenmode in Denemarken weer volledig zwart.

Als de zwaan met zijn hoofd onder water naar eten zoekt, zie je op zijn onderbuik een kuiltje, als een navel, dat de cloaca herbergt. Het nieuwe leven.

Een snackbar heet 'In the mood for food'. Ik vind het stom. Waarom noemen ze het niet gewoon 'Hungry'?

Een suppoost in Ordrupgaard herkent me van deze zomer. Ze vraagt of ik terug Hammershøi kom kijken. Ik lach. We praatten een tijd over zijn werk, moeder en vrouw. Hammershøi bleek een moederskindje te zijn.

Als je² hier probeert te bezatten, dan heeft de volgende dag enkel je portefeuille een kater.

Er gebeurt altijd meer aan de overkant van de straat. Meisjes glippen uit je handen.

In Ordrupgaard komt uit het been van Matisse electriciteit.

Bindingsangst - multiples

De multiples van 'Bindingsangst' zijn klaar. Drie zijn gemaakt in een houten kader en één in een houten doosjes met schuifdeksel. Ze zijn te koop bij mij. Genummerd en gesigneerd. En met veel liefde.

Dit werk lag tentoon op de tentoonstelling die ik had in Mokkakapot en is opgedragen aan A.

The Danish Girl - Hammershøi

Na mijn reis naar Scandinavië, waar ik 60 werken van Hammershøi zag, ben ik redelijk obsessief zijn werken aan het bestuderen en alles aan het lezen waar ik mijn handen op kan krijgen over deze schilder. Essay's over leegte en ruimte in schilderijen en nog veel meer.

Juist zag ik dan weer toevallig de trailer van een nog te verschijnen film. 'The Danish Girl' vertelt het verhaal van een transseksuele kunstenaar uit Kopenhagen vlak na de Eerste Wereldoorlog. In die trailer zag ik twee beelden voorbij komen die me erg aan Hammershøi deden denken. Hierboven plaatste ik de stills uit de trailer (met oranje logo onderaan)  tussen werken van Hammershøi.

De voor de hand liggen vraag is dan: is dit met opzet gedaan of is het toeval? Het is natuurlijk gewoon een typisch Deens interieur en als het met opzet gedaan is zou de knipoog wellicht nog duidelijker zijn (het blijft Hollywood) maar langs de andere kant klopt de sfeer wel perfect.

Wat gebeurde om 22:15

(klik op de foto om hem groter te zien)

Vorige week in Kopenhagen heb ik in enkele tweedehandswinkeltjes gezocht naar oude foto's. Deze twee foto's vond ik afzonderlijk van elkaar. Ik kocht beide foto's voor dezelfde reden: je weet niet wat er aan de hand is en de mensen op de foto's zien er allemaal zo gek uit dat het intrigerend is. Gister kwam ik er dan achter dat de compositie, zoals hierboven getoond, alles nog veel gekker maakt.

Hitlerhaiku

Dit gedicht werd oorspronkelijk als haiku weergegeven. Hij verscheen in de bundel 'Haaikoe' die ik samen met Wouter van Peer maakte. Voor mijn tentoonstelling gaf ik hem een andere vormgeving, maar uiteindelijk besloot ik hem niet op te hangen in de tentoonstelling.

Berichten uit Bromma-airport

Ik ben drie uur te vroeg op de kleinste luchthaven die ik ooit zag. Ik heb schoolrefters gezien die groter zijn dan deze luchthaven. Brussel is de enige internationale vlucht die hier vertrekt, alle andere vluchten zijn binnenlandse vluchten.

Die ene bekende schrijver van 'Vader', 'Zoon' etc. zit welgeteld 5 tafels verder op zijn laptop te werken. Ik ben zijn naam vergeten en mijn 10 minuten gratis internet zijn reeds verlopen. Een heel mooie Zweedse gaat het tafeltje naast hem zitten. Langs de andere kant van mij zit dan weer een man die op Douglas Coupland lijkt, maar het niet is. (zie foto hierboven)

Het hele mooie meisje is plots aan het wenen. Mooie wenende meisjes breken mijn hart.

Ik probeer nu bij iedereen die ik zie te bedenken op welke bekende persoon ze lijken. Een mollig donker meisje met afrokapsel zou het jongere zusje van Kimya Dawson kunnen zijn, het hele mooie meisje (gestopt met wenen, maar nu met rode ogen) lijkt hard op dat Vlaams model dat 'Sky' speelde in Steve+Sky (Delphine Bafort red.), een man lijkt sprekend op een acteur van The Fast Show, ...

Het is grappig om het moment te zien wanneer mensen doorhebben dat er een bekende schrijver zit. Je ziet de man aan de vrouw vragen 'is dattem?' 'Wie?' 'Die schrijver?' 'Waar?' 'ah ja dat is hem inderdaad'.

Tijdens de bagagecontrole word ik betast door een vrouw. Ze voelt dat ik niets verborgen heb in de rand van mijn boxershort. Ook mijn bagage moet eraan geloven. Een dame vraagt 'do you have books in there?'. Ik toon haar de boeken en mijn notitieboekje en dan mag ik doorlopen.

Voor de zesde keer overleeft mijn kinderschaartje dat eruit ziet als een krokodil de controle.

Berichten uit Stockholm

 (Five portraits - Hammershoi in Thielska)

 

Als ik de tentoonstellingsruimte van Thielska Galleriet binnenloop en links kijk, is het eerste wat ik zie een gigantisch werk van Hammershoi. Ik krijg kippenvel. Het blijkt het enige werk van Hammershoi te zijn dat ze tonen, maar dit museum heeft, in tegenstelling tot dat in Malmö, nog wel een sterke collectie met andere werken. O.a. mooie werken van Anders Zorn en de Jugendstill achtige tekeningen van Carl Larsson.

In Rosendals Tradgard zijn minstens drie koppels huwelijksfoto's aan het nemen. In dit tuincentrum/rozenpark/boomgaard kun je kiezen waar je gaat zitten. Ik drink mijn perensap onder een perenboom.

Het Nationaal museum is aan het renoveren dus geen Hammershoi te zien. Drie Zweedse musea met Hammershoi in hun collectie en maar één schilderij te zien.

Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst in het café in Vaxholm kwam, was het er rustig en werd je raar aangekeken omdat je en toerist was. 'How did you find this place?' vroeg de eigenares. Ik vertelde haar dat een bekende Belgische acteur me hierover getipt had. Nu zat het terras (langs drie kanten omring door water) vol met toeristen en kon je er geen Zweeds meer horen.

Misschien is dit een afscheid. Ik heb het nu wel gehad met deze stad.