Toffe Chokotoff!

Een tijdje geleden zat ik in Mokkakapot, mijn favoriet Antwerps café. Zoals altijd kreeg ik een Chokotoff bij mijn koffie en zoals altijd pulkte ik het aluminium laagje van het papiertje. Onder het aluminium laagje zat een gouden streep verborgen. Nu bestaat er een soort Urban Legend dat je dan een prijs wint. Ik besloot mijn papiertje dus op te sturen naar Chokotoff samen met een mooie brief.

Ik had gedacht hier nooit meer iets van te horen maar zaterdag zat er een papiertje in mijn brievenbus dat er een pakket klaarlag in het ophaalpunt. Eenmaal opgehaald bleek dat ik een doos met vier zakken Chokotoffs heb gekregen. Heel Toff!

Minder Wim Paeshuyse

 

Zeven maanden lang verscheen mijn column 'Meer Wim Paeshuyse' in Suiker. Deze maand in het de laatste editie van mijn reeks 'Dingen die je gezien moet hebben voor je sterft, maar die je evengoed in de Kempen kan zien.' Mijn sterkste en minst cynische verhaal bewaarde ik tot het laatst/

Speciale boeken: sneleditie

Een weekendje rommelmarkten leverde weer heel wat vondsten op:

Leonard en Jeroen zijn twee Tilburgers die wel heel leuke dingen maken. Dit boekje is een soort overzicht van hun projecten. Eerder sprak ik al over hun 'Dit is ...' filmpjes. En nu kwam ik er door dit boekje achter dat ze ook iets heel grappig deden op verschillende festivals. Vanop een grote hoogte lieten een voorwerp door een koker naar beneden te pletter vallen. Het voorwerp kon je enkel een fractie van een seconde zien, net voor het te pletter viel. Deze attractie heette dan ook toepasselijk: WAWAZDA.

Ik kocht dit boek omdat het dezelfde titel heeft dan mijn favoriete café (ja dat is meer dan voldoende). Maar gisteren vertelde René van Densen dat hij café Ranonkel heeft leerde kennen omdat het dezelfde naam heeft dan één van zijn favoriete boeken. De cirkel is rond.

Nog meer René van Densen: ik vond eindelijk zijn uitverkochte bestseller (voor 30 cent). In dit boek bespreekt hij op onnavolgbare wijze 50 Tilburgse kroegen. De titel alleen is natuurlijk al een must-have voor mijn boekenkast. Het boek lezen is nog goedkoper dan het boek zelf. Hier lees je het gratis.

Lang gezocht naar 'de Rakkers der grenzen' van Jan Vleugels. Niet voor mij maar voor een vriend, wiens grootvader dit boek over smokkelen in de Eerste Wereldoorlog schreef. Het boek speelt zich helemaal in de buurt van Turnhout af. 100 jaar na de gebeurtenissen is dit nog zeer fijn om te lezen.
ik hou ook enorm van het voorwoord van de schrijver dat weer eens een goed voorbeeld is van Kempische bescheidenheid:

'De lezers die belust zijn op hoge woorden en stipte letterkunde, leggen dit boek ter zijde. Zij echter, die een zuiver, bijna niet gefantaseerd oorlogsbeeld willen aanschouwen, door de schrijver zelf meegemaakt, lezen het; en de moeite hieraan besteed, zal hen met de kennis van vele gebeurtenissen verrijken.'

Dat ik 'De Verminkten' van Ungar (een Duitse klassieker) vond is op zich niet zo speciaal. Het wordt echter wel grappig als blijkt dat er als bladwijzer een briefje in zit met 'Gipskamer Geel' op. Zelden zo'n toepasselijke bladwijzer gezien.

Publicatie: Blijde Gedachten

Onlangs werkte ik mee aan 'Blijde Gedachten', een project dat een beetje troost probeert te geven aan mensen in het ziekenhuis. Op de afdeling oncologie is de wachtkamer versierd met kunstwerkjes van leerlingen en er liggen ook teksten. Voor een publicatie (die daar ook ligt) schreef ik enkele gedichten. Naast mijn gedichten zijn er ook bijdragen van Walter Van den Broeck, Karl Van den Broeck, Riet Vanloo, Tom Driesen en Brigitte Van Aken. Het boekje is mooi vormgegeven door Kris de Hoon die ook de scenografie van de wachtkamers deed.

Speciale boeken 5: Smile!

Ik hou van kleine boekjes. Zeker als ze zelf in elkaar zijn geknutseld. Een oud houten poppenhuis op mijn kast herbergt mijn collectie kleine boekjes. We gaan van groot naar klein om te eindigen met het boekje waar ik het eigenlijk over wil hebben.

Enkele stripzines van Ward Zwart, yumyum, Amanda Vähämäki. Maar dat kan natuurlijk nog kleiner:

Deze boekjes zijn al een stukje kleiner. Het zijn boekjes over verschillende onderwerpen die vroeger bij de kaas van het merk Franco-Suisse zaten. (Je ruikt er niets aan.)

Ik gaf zelf ook enkele kleine boekjes uit. Deze week verscheen nog 'E' dat net zoals Portefeuille Poëzie 1 en 2, is uitgeven ter grote van een bankkaart. Het kleinste boekje (5cm x 5cm) dat ik dan weer maakte is Haaikoe, een dichtbundeltje samen met Wouter van Peer.

En dan nu eindelijk het boekje waar ik eigenlijk iets over wil zeggen: 'Smile!' Dit kleine boekje (5cm x 3,5cm) is een fotoboek (!) gemaakt door Rick Hekman en bevat enkele foto's van lachende monden. De laatste pagina's zijn dan weer is een soort spiegelende plastiek die ervoor zorgt dat je je eigen lach ziet. Want dat gebeurt onvermijdelijk als je dit boekje leest: je begint spontaan te lachen. Hoe geweldig kan een boekje zijn? Verder is het leuk om weten dat hij het volledig manueel snijdt en naait en dat dat met zoveel precisie gebeurt dat hij gerust hersenchirurg had kunnen worden.

Illustraties Wide Vercnocke bij mijn optreden in Leuven

 (Bij 'Lijnen')

  (Bij 'Blindehondbegeleidingshond')

  (Bij 'Taakspanning')

  (Bij 'Foute man')

 (Bij verhaal 'One-nightstandproblemen')

Publicatie: Paul Van Hees

 

 

In 2014 ontwierp Tijs van Nieuwenhuysen als eindwerk een boekje over de Turnhoutse Paul Van Hees. Deze kunstenaar maakte jarenlang assemblagekunst met oud ijzer. De laatste jaren maakt hij vooral tekeningen en kribbelt hij broodzakken vol met tekeningen, zinnen en woordspelingen.

Tijs maakte verschillende foto’s van Paul, zijn atelier en zijn werk. Bij de vijf geselecteerde foto’s vroeg hij aan Wim Paeshuyse om een tekstje te schijven. Omdat Paul veel met taal en assemblage besloot Wim om bij elke foto een nieuw woord te assembleren uit bestaande woorden en daar dan een woordenboekverklaring bij te schrijven. Zo ontwierp Wim woorden als ‘bijdehandarbeider’, ‘schroothoopvol’ en ‘metaalvaardigheid’, dit concept staat ook gekend als éénwoordpoëzie.

De coverillustratie werd getekend door Paul Van Hees. Het boekje komt in februari 2015 uit op 100 exemplaren bij Uitgeverij De Onderste Plank. De eerste 25 zullen verkocht worden in een speciale uitgave waarbij het boekje in een door Paul Van Hees geïllustreerde unieke broodzak zitten.

Van Nieuwenhuysen, T. & Paeshuyse, W. (05-2015) Paul Van Hees. Turnhout: Uitgeverij de Onderste Plank.

Poezie-cd en videoclip

Binnenkort verschijnt '10 op de schaal van Dichter', een poëzie-cd met 10 Vlaamse dichter-performers op. Het is best een eer dat ik geselecteerd werd tussen enkele grote namen zoals Lotte Dodion, Charlotte Van den Broeck, Lize Spit, Tom Driesen, etc.

Eén van de gedichten die op de cd belandde is 'Hotelnachten', een gedicht dat ik schreef bij een wijn van bottleneck.be. Harm Dens maakte vervolgens een mooi clipje bij de opname. De actrice is de geweldige E mma.

E

 

Nieuwe dichtbundel. 'E'. Uitgegeven op 5 exemplaren bij Uitgeverij De Onderste Plank. 8 pagina's. Handgeschreven met rode pen op rood papier. Met rode stempels, stickers, dymo, plastiek en met een unieke tekening in rode stift. Bankkaartformaat.

Verlengingen

Mijn tentoonstelling in Mokkakapot is wegens groot succes verlengd met één week. Je kan ze nog bewonderen tot 8 mei.

Voor E.

(foto: Jackson Eaton)

ik probeerde haar te zeggen
dat spijt niet nodig
dat het mooi
dat ze dit heus ook wel
als ze nuchter
en niet stomdronken

ze keek naar mij
onbegrijpend
alsof ze me niet verstond
ik herhaalde het nog een keer
trager, tussen elk woord
een pauze

ik verteld haar dat een coma
ook maar gewoon een lange
diepe slaap.
veel dromen
dat wakker worden naast haar
het mooiste moment van mijn leven

Blijde gedachte: tentoonstelling + publicatie

Onlangs werkte ik mee aan Blijde Gedachten, een project dat troost wil bieden bij negatieve diagnoses in ziekenhuizen. Veel leerlingen van het Heilig Graf maakten werkjes en die zijn nu tentoongesteld in een prachtige scenografie in het Taxadriamuseum in Turnhout. Op één van de tentjes waarin ze tentoongesteld zijn staat ook een gedichtje van mij.

 

Binnenkort verschijnt er ook nog een publicatie met troostende teksten en gedichten met drie gedichten van mij en met werk van Tom Driesen, Bart Meuleman, Brigitte Van Aken, Karl Van den Broeck, Riet Vanloo en Walter Van den Broeck 

Illustraties Wide Vercnocke bij mijn optreden in Oostende

 

 (Bij 'Je lach') 

 (Bij 'Blindehondbegeleidingshond')

(Bij 'Taakspanning')

Kebabcup

Volgende optredens

Deense post

Ik verblijf 72 uur in Kopenhagen. Mijn kamer is niet veel groter dan de tweepersoonsmatras waar ik op slaap. In een buitenwijk komt een zwerver naar me toe, hij vraagt geen geld, maar de gratis plastiek vork waarmee ik juiste een salade at. Ik geef hem ook mijn leeg flesje water. Om te weten hoe hip een juist een koffiebar is, moet je de macbooks tellen. Ik kijk 20 minuten naar een werk van Vilhelm Hammershoi. Ik schrijf veel brieven naar verloren liefdes. Ik zit elke avond in hetzelfde naamloos café, niemand weet hoe het heet. Er hangen geen uithangborden van bier en het lijkt altijd gesloten. Ik lees het nieuwe boek van Tjitske Jansen, het is een fragmentarisch verhaal over haar jeugd, maar ze slaagt er in niet sentimenteel te worden. In een cinema in het centrum kijk ik de nieuwe Roy Andersson. Mijn Zweeds is net voldoende om niet te verstaan of ik nu moet huilen of lachen. Na de film kom ik per ongeluk op de rode loper van een nieuwe Deense film terecht. De fotografen weten niet of ze foto's moeten nemen of niet. Eentje neemt het zekere voor het onzekere. In een boekenwinkeltje koop ik een postkaartje met een quote van Sylvia Plath. "I desire the things which will destroy me in the end"

Rommelmarktvondst

Vorige zondag kocht ik een mooi oud schrift je op de rommelmarkt. Op twee pagina's stond al iets geschreven. Op één pagina stond het volgende tekstje in het Engels. Traumama.

My mom is a alcoholic!
I don't know why!
But I think that is because she had a one night stand my dad is gone.

Israelietenstraat

Soms zie je dingen gebeuren die poëzie zijn. Dit was er zo eentje:

Een moslim liep de Israelietenstraat in.
De straat liep dood.

Hoe het begon

Hoe het begon

Haar geur was het eerste wat ze achterliet. Rode wijn, zweet en sigaretten. Dan haar mascara, een zwarte veeg op het hoofdkussen. Dan was er de tandenborstel. Mensen zeggen soms dat het begint met een tandenborstel, maar dat klopt niet. Het begon met haar geur, dan een veeg mascara en pas toen een tandenborstel. Een blauwe.

Toen, in de derde week was er een onderbroek die ze vergat. Ik waste het uit en plooide het op. Een kanten slip naast mijn lelijke boxershorts in de schuif. Natuurlijk vergat ze dat ze haar slip vergeten was en vergat ze er weer één. Een reserveonderbroek zat vanaf de derde week week geplooid in haar kleine lederen tasje. Dit was met voorbedachten rade. Plots lagen er drie onderbroeken in mijn schuif. Ze liet lange haren achter in de douche. Ik droogde ze en bewaarde ze in een enveloppe met doorkijkvenster die ik had gekregen van de stad.

Toen was er sok. We hadden er lang naar gezocht en uiteindelijk fietste ze met haar blote linkervoet in haar schoen terug naaar huis. Enkele dagen later vond ik de sok, al stofzuigend onder de zetel. Een slurpend geluid. Ik waste de sok met de hand uit in de lavabo. Droogde hem op de bar van de douche en legde hem naast die drie onderbroeken.

Zo begon het. Daarna kon ik het niet meer bijhouden. Meer kleding, boeken, ontbijtgranen, maandverband, honing, liefde.

Wat ik afgelopen dagen deed...

Zaterdag 4 april presenteerde ik de 10de editie van De Sprekende Ezels Turnhout. Ook Stoomboot kwam optreden en dat was weer heel straf.

 Tijdens de opening van de nieuwe expo in kunstgalerij Troebel Neyntje lag er een stand van de Onderste Plank in de vitrine met twee publicaties die ik maakte.

Op 10 april traden we met De Kempische Mentaliteit op² twee jaar Ballonnenvrees. Ik deed een nieuwe tekst. Het is altijd fijn om op het podium van Gert Vanlerberghe te mogen staan. Lees zijn verslag van de avond hier.